Я болею всеми горестями мира (с)
Усе праблемы ад лістапада. Ніколі яго не любіла, самы цяжкі, мусіць, месяц. Нават у лютым лепш...
Але пахне паўсюль надзвычай смачна.
На Хэлоўін усё ж ацкі не хапала старой роднай з розных прычын кампаніі. Па дарозе дадому накацілі ўспаміны.
Зноў нечыя вяселлі -- адно ў нашай сакратаркі Волечкі, другое -- у ўніверскага сябра Дзімона, з якім даўно не стасуемся (гы, з ягонай гарадзенскай сястрой і тое больш), але курсе на 1-2 шмат тусіла з іх кампаніяй. Ну вось калі ўжо перастану хаваць вочы ад гэтых навін, калі перастану думаць пры гэтым пра сябе? Калі акшчуся і, як цяпер модна, шчыра НЕзахачу замуж? Перастану чакаць усёй гэтай фантастычнай лухты накшталт вечнага кахання, прЫнца (праўда, з класічнымі прынцавымі тыпажамі ў мяне ніколі не складалася), цуду, глыбокага ўзаемапаразумення, свайго-свайго гнездзечка і г.д.? Калі ўжо ўцямлю, што позна чакаць, што недзе па сваёй дарозе спатыкнулася і вяртацца позна, і шлях мой вядзе зусім у іншы бок? І вось куды яго нясе, хацелася б ведаць? Наперадзе -- толькі дзесяцігоддзі працы з кнігамі.

@темы: чарговае зануднічанне